عضو هیئت علمی گروه ادبیات فارسی دانشگاه لرستان گفت: شهریار در دوره شاعری خود پیرو هر دو شیوه کلاسیک و نو بود؛ وی در دوره اول پای‌بند به سبک کلاسیک بود و مدتی بعد به فکر تغییر ذهن و زبان افتاد.