امضای قانون لیندسی گراهام را نمی‌توان صرفاً یک تحول تقنینی دیگر در مجموعه گسترده تحریم‌های ایالات متحده علیه روسیه و ایران تلقی کرد. تغییری که در آن تحریم دیگر صرفاً ابزاری برای محدود کردن مستقیم دولت هدف نیست، بلکه به سازوکاری برای بازطراحی رفتار اقتصادی بازیگران ثالث، کنترل شبکه‌های تجاری و مالی و افزایش هزینه همکاری با دولت‌های تحریم‌شده تبدیل می‌شود.